Von Oier un Iwweraschunge
„Wer suchd der findet“, hoisd jo so schee.
B’sonners als Moddo fir‘s Oiersuche zu Oschdere am Sonndagmorge.
Ma dabbd iwwern Rase, weniger fir sich als Älderer, meh fir un mid em Nochwuchs.
Wenn Gligg hasch, lachd debei d’Sonn vom Himmel un ‘s isch koi launisch Aprilwedder.
Un dann suchd also freehlich nach denne bunde Gschalde un hoffd, dass ma alle finnde dud.
Awwer des isch so e Sach mid em Such un finne.
De Christoph Columbus, uff den e ganz b’sonners, schbrichweerdlichs Oi zrigg gehe soll,
isch jo seinerzeid mid seim Schiff oigendlich uff Indien unnerwegs gwäh, am End awwer
in Amerika g’landed. Des isch dann wirgglich e große Iwwerraschung fir en gwäh.
Doch die G’schichd mid em Oi vom Kolumbus had en ganz annerer Hinnergrund, wie ma jo woiß.
Iwwerhaad selle Oier, ma däd se jo so gern esse.
Als Omledd, Friehschdiggssoi odder etwa im Kuche drin. Wenn se bloß ned so beese Choleschderinbombe wäre. So hads friher g’hoise.
Inzwische isch des nämlich wisseschafdlich widderlegd odder besser: reladivierd.
De isch koi schlechde Nochrichd, fir Oieresser
Wie immer machd’s do a des Mass der Dinge.
In dem Sinn
scheene Oschdere, scheene …